Bij aankomst in de hoofdstad van Tonga, Nuku Alofa, neemt Jon ons mee uit lunchen, waarna we afscheid nemen. Het was erg gezellig om hem 5 dagen erbij te hebben. ’s Middags verkennen we de stad en komen we Jon weer tegen. Hij kent de weg in Nuku Alofa en geeft ons een korte tour door de stad. Daarna nemen we voor de tweede keer afscheid.
Zie ook hieronder het stukje van Jon. Foto's van Nomuka en Haavefa . Heremietkreeftjes als aas en Mees de visser. Een vleerhond (spanwijdte één meter +). Veel walvissen. En Kelefesia.
27-08-2010
Jon
Sittting on the wharf at sundown on Sunday in Haáfeva, I was facing another five days of eating manioc and doing nothing. Meeting Leonie, Adam and the two boys changed all that, they kindly offered to take me to Tonga’s capital, Nukuálofa. They quickly made me feel part of the family, and cooked some incredble food – who knew you could eat so well on a boat!
Kelefesia, Kelefesia, Kelefesia, onthoud dat. Kelefesia is namelijk hét mooiste eilandje van de hele pacific (en die is groot). We weten het zeker. Mooier kan namelijk niet. Het was de kers op de appelmoes, van een nogal geniale dag.
Mees mag met pappa's werphengel vissen, terwijl we voor anker liggen. Hij heeft heremietkreeftjes gezocht op het strand. Het kreeftje wordt uit z'n schelp gelokt en eruit getrokken en vervolgens als aas aan het vishaakje gespiest. Heel geduldig gaat hij op het voordek zitten met het hengeltje in z'n hand. Tot onze grote verbazing heeft hij na korte tijd al beet! Iedereen gilt enthousiast "vis!" en pappa komt toegesneld om te helpen de vis binnen te halen.
We zijn naar een wat zuidelijker eilandje verkast en liggen hier in een baai met een enorm lang spierwit strand. We liggen tegenover een aantal rood geverfde bamboehutjes, waar backpackers kunnen logeren. Piepklein en erg basic. Je slaapt op de grond of in een hangmat, en moet je eigen eten meenemen.
We varen een nacht door naar de Ha'apai groep, een eilandengroep ca. 70 mijl ten zuiden van de Vava'u groep. Het is een heerlijke rustige tocht. Ondanks dat er niet veel wind is, kunnen we lekker zeilen, want het is een aandewindse koers. De zee is vlak en af en toe hebben we het gevoel dat we op het haringvliet varen. We willen niet in het donker aankomen, dus we hebben geen haast. Vlak voordat we aankomen, zwemt er een enorme walvis vlak achter de boot langs. We zien 'm een paar keer bovenkomen en spuiten. Wat een joekel. Een heel stuk groter dan onze boot zou ik denken.
Afscheid nemen van Small Nest is 'nochthans niet evident'. Wat hebben we hard gehuild gisteren. We hebben zo'n 14.000 mijl samen afgelegd en daar 9 maanden over gedaan. Altijd was dat witte bootje ergens in de buurt. Soms zagen we elkaar even een paar weken niet, maar meestal lagen we toch naast elkaar in hetzelfde baaitje. De halve wereld rondvaren, dat gaat met enorm veel emoties. En alles hebben we met elkaar gedeeld.
Er staan weer nieuwe foto's online. Een walvis met kalf. En de zondagslunch op Lapé. Wakeboarden door een rustige ankerbaai. Het gerepareerde relais van de generator. En de laatste foto van Small Nest. Wist je dat afscheid nemen fysiek pijn kan doen?
15-08-2010
Remi
"WOW!" gilt Adam. Ik schrik ervan. Wat is er gebeurd? Als Adam z'n tong weer heeft gevonden, blijkt dat hij twee walvissen ziet 'breachen' (uit het water springen en op hun rug weer erin plonsen). Ze zwemmen in de baai waar we naartoe zeilen. We zeilen op de genua de baai binnen en rollen de genua dan in zonder de motor te starten, zodat we zonder lawaai steeds dichter bij de walvissen komen. Het zijn een mamma en haar kalf. We zien ze op afstand een aantal keer 'breachen', maar als we dichterbij komen, doen ze niet meer zo wild (helaas, maar ook gelukkig, want ze zijn best groot). We komen tot ca. 30 m. afstand van ze en zien ze om de beurt spuiten. Dan gaan ze langzaamaan verder weg en ineens zijn ze verdwenen. Het was adembenemend (de foto's spreken voor zich, die volgen zo snel mogelijk).
Aankomen in Tonga is fantastisch. Cruisers paradise. Niet voor niets hebben Moorings en Sunsail (2 verhuurbedrijven) hier bootjes liggen. Het water is vlak en overal liggen kleine en grotere eilandjes. Strandjes, grotten, koraal, walvissen en af en toe een klein dorpje.
Er staan vandaag nieuwe foto's online, en een nieuw filmpje. Filmpje is een schitterende zeildag tussen Palmerston en Niue. Foto's van de grotten, de jachtclub en de kade van Niue. Waar je de bijboot op de kade moet hijsen. En vervolgens Tonga. Een klein dorpje op een klein eilandje, met heel veel kindjes. Arm maar gelukkig. Update volgt snel.
06-08-2010
The Kingdom of Tonga
Donderdag 5 augustus heeft voor ons nooit bestaan. Ik besef dit pas goed, als ik mijn pilstrip pak en de pil van donderdag slik. Euhhh, als we een dag over hebben geslagen, dan is het nu dus vrijdag?! Als dat maar goed gaat…
Eerst nog even dit. Toen we vertrokken uit Rotterdam zijn we door het bestuur van "de Maas" uitgenodigd voor een vertrekkersborrel. Naast een erg gezellige avond met vertrekkers en terugkomers, kregen wij ook een opdracht mee. We moesten een Maas vaantje ruilen tegen een vaantje van de verste jachtclub die we konden vinden. Het is gelukt. We hebben haar gevonden: "Niue Yacht Club, the biggest little yachtclub of the World".
We ontmoeten de twee kerels van de omgeslagen catamaran. Ze komen aan met het vrachtschip, dat op maandagochtend vlak bij de kade afmeert. Ze kunnen allebei nog lachen, ondanks dat ze alles kwijt zijn en het allemaal behoorlijk spannend was. Ze zijn vooral blij, dat ze nog leven. Ze worden goed opgevangen door de supervriendelijke bevolking hier. Ze krijgen geld van de politie, een plek om te slapen totdat het vliegtuig op vrijdag vertrekt en kleren van de jachtclub. Tandenborstels kregen ze al van de mensen op het vrachtschip. Ze vertellen hun verhaal wel honderd keer aan alle cruisers, die aan hun lippen hangen (vooral de catamaranzeilers…, de catamaran is overigens voorgoed van onze verlanglijst geschrapt). Ze zijn omgeslagen, omdat de wind binnen enkele seconden van 18 naar 60 knopen ging en ze niet snel genoeg zeil konden minderen.
