Er staan nieuwe foto's online, het zijn er wat veel. Even een tip over het bekijken van foto's. Je kunt op het icoontje naast "fotoboeken", klikken voor volledig scherm en als je dat icoontje niet kunt vinden of niet hebt, dan kan je ook op "F11" drukken tijdens het kijken. Het was voor het eerst in weken dat we weer internet hadden, dus het album bestaat uit een klein stukje Bora Bora (de Jachtclub), Aitutaki (waar we een Lagoon tour deden), Palmerston (en de zand-bbq) en Niue (grotten).
Leonie was gisteren nog 2 dingen vergeten. Gistermorgen zijn we gaan duiken met de Huka van Jim (Sea Level). Trouwens geen idee of je dat zo schrijft, Huka. Het is in ieder geval een nogal geniaal ding. In een binnenband staat een klein Honda motortje dat een klein compressortje aan stuurt en dat compressortje dat blaast lucht in 2 slangen van zo'n 30 meter.
Het gaat gedurende de dag steeds harder waaien en om 16:30 uur laten we het grootzeil zakken en varen we verder op alleen de genua. De golven bouwen zich op en we worden wild heen en weer geslingerd. De jongens zijn gelukkig goed ingeslingerd (mede dankzij de rollerige ankerplekken van de laatste week) en laten zich door de golven niet uit het veld slaan. Sterker nog, ze bedenken een spannend spel.
Sinds maart 2010 woont er een antropoloog op het eiland, die zijn proefschrift over Palmerston schrijft. Ik kan me voorstellen, dat er makkelijk een boek vol te schrijven is over dit zeer geïsoleerde eiland. Wij zijn er slechts twee dagen aan land geweest en raken niet uitgepraat over alles wat we gezien en gehoord hebben.
We zijn er aangekomen. Zondagmiddag. Na een heerlijke dag onder parasailor kwamen we aan in Palmerston. Palmerston is ongeveer 1 vierkante kilometer groot. Het is het eiland van William Marsters. William, een scheepstimmerman uit Gloucester (Engeland), kwam hier in 1863 aan met drie polynesische vrouwen.
Aitutaki is helemaal Adam's eiland; er zijn geen honden. In 1967 werd een eilander door een hond gebeten, waarna lepra uitbrak. De honden kregen de schuld en werden allemaal afgemaakt. Je kunt je hond beter niet meenemen naar Aitutaki, want "dogs will be destroyed". In plaats van zwerfhonden stikt het in Aitutaki van de loslopende kippen, maar dat zijn tenminste geen kuitenbijters.
Heerlijk dagje, onrustig nachtje. Dat is het nadeel van buiten het rif liggen, als het hard gaat waaien ben je steeds bang dat de deining gaat draaien en je plots met je kont op het rif ligt. Maar goed het was zoals meestal weer veel, voor niets, wakker worden en uit het luik kijken.
We zijn vanmorgen aangekomen in Aitutaki. Fantastisch. Het was een lekker tochtje met aan het einde toch nog even wat venijnige squalls. Gelukkig hadden we inmiddels slechts de kotterfok op staan dus geen paniek. We hebben uiteindelijk niet erg veel geslapen. Parasailor eraf, genua op de boom, boom eraf, kotter erop, etc. En dan ook nog de "Bubbels" plots dicht bij ons.
Maandag 19 juli 2010, Another day at sea, nog 60 mijl naar Aitutaki
's Nachts om 2:00 uur, tijdens de wachtwissel, laten we de parasailor zakken. Er is te weinig wind, waardoor de parasailor steeds inklapt en dat is niet goed voor het zeil. We proberen het daarna nog met een uitgeboomde genua en sukkelen voort met een slakkengangetje van zo'n 3 knopen. Dat is op zich niet erg, want we willen niet in het donker aankomen en moeten dus toch wat vertragen, zodat we dinsdagochtend in het licht aan kunnen komen.
Hoe anders ziet een tweede dag op zee er altijd uit! We ontbijten in het zonnetje en zetten de parasailor erop. Het gaat niet erg hard, maar zo mag het wel een dagje extra duren. Wat we gisteren nog vergaten te melden,
We zijn weer op zee, nog 325 mijl naar Aitutaki. Na een heerlijke week bij de Bora Bora Yacht Club nemen we afscheid van iedereen en zetten koers richting Aitutaki (Cook Islands, ca. 500 mijl varen). We moeten ons er echt toe zetten, want we vinden Frans Polynesië fantastisch en hebben helemaal geen zin in een lang stuk op zee.
We hebben alweer te lang niets van ons laten horen, maar het is hier ook zo druk en gezellig… Veel gebeurd. Allereerst natuurlijk het voetbal en de eclips hier. De jachtclub waar we eigenlijk niet meer weg willen, had een “ontbijt met voetbal” geregeld. Tegelijkertijd was er hier een zonsverduistering te zien, dus het was druk. Voetbal kijken, naar het buffet lopen, de eclips bekijken en terug naar de voetbal. Er waren ongeveer evenveel Spanjaarden als Hollanders, dus het was gezellig. Treurig dat we verloren. Helemaal omdat de Spanjaarden nogal blij waren met hun overwinning.
(Er staat een nieuw filmpje online van onze aanloop naar Bora Bora) De Elixir (met twee kleine jongetjes) en de Fine Gold (beide uit Australie) steunen ons bij de wedstrijd Nederland-Uruquay. We zitten met z’n allen in een kleine bungalow (hotelkamer) gepropt rond een klein televisiescherm, terwijl de kindjes buiten in het zand rondscharrelen. Wat een spannende wedstrijd! Helaas krijgen we internet niet aan de praat, waardoor we veroordeeld zijn tot het vreselijke pro-Uruquay Franse commentaar. Maar met 3-2 kan de dag natuurlijk niet meer stuk!
Er is een soort ‘aquarium’ bij het pension
Vandaag of morgen staat er een groot nieuw fotoalbum online. Fietsen, zeilen, Mees die een haai nadoet, bezoek vanilleboerderij, Pieter danst, heremietkrabbetjes en voetbal.
Er staan dan ook 2 nieuwe filmpjes online. Mees die een "salto" maakt en Elena zeilend door de lagune van Tahaa.
