Het was een rustige nacht met weinig wind. We zijn begonnen op de genua en vanaf 2:00 uur gaat de motor aan. Om 8:30 uur varen we, precies tussen de buien door, met 2 knopen stroom mee de Noordoosterpas van Makemo binnen. Het is goed bebakend met twee op te lijnen witte palen en rode en groene bakens op de riffen en ondieptes.
Het is eindelijk gelukt: we zijn vertrokken. Eergisteren was er teveel wind, gisteren teveel regen, vandaag eindelijk weer normaal weer. Bijna 10 dagen hebben we hier gelegen. Wat een ongelooflijke plek. Het zijn vooral de mensen, die Raroia zo bijzonder maken. Ze lijken altijd vrolijk, hebben nooit haast, hun buik is bijna zonder uitzondering enorm, maar hun hart is nog groter.
De school is vandaag weer begonnen na een week vakantie. Er zijn 29 kinderen verdeeld over twee klassen. Inatio geeft de oudste 14 les (waaronder zijn dochter, Kahalani) en een andere leraar geeft de jongste 15 kinderen les (vanaf 3 jaar). Er is dus weinig te doen op het eiland en om 10:45 uur gaan we aan wal om in de lunchpauze (zowel van werk als van school van 11:00-12:00 uur) afscheid te nemen van de drie families, waar we het meeste contact mee hebben gehad.
Eerst nog even kort over het vissen. Het was dus echt geniaal en spannend. Het begint vrij rustig, totdat iemand een vis schiet. Dan plotseling miegelt het van de haaien. De truc is om de vissen vól te raken, zodat je ze rap naar je toe kunt halen en dan dicht tegen je aan kunt houden. Rap de harpoen eruit en rap in de bak, die meegesleept wordt. De haai is alleen geïnteresseerd in de vis en niet in jou schijnbaar…
Na een heerlijk ochtendje rondstruinen op het eiland en kletsen en spelen met de rondfietsende, voetballende jeugd, gaan er vijf meiden met ons mee naar de Elena. De jongens waren aan het vissen op de kade en schreeuwen naar ons, dat ze ook mee willen. Dat vinden wij iets teveel, dus we beloven dat de jongens morgen mogen komen.
Gisteren was het windstil en dus bloedheet. We hebben zelfs de grote zonnetent weer over de giek gehangen. Vandaag was er wind en was de temperatuur veel lekkerder. De Canadezen zijn vertrokken, dus we zijn nu de enige zeilboot hier. We zijn de 15e zeilboot van dit seizoen. De kinderen van Raroia hebben deze week toevallig vakantie. Dus ook de kinderen boven de 11, die in Makemo naar school gaan, en de kinderen boven de 15, die in Tahiti naar school gaan, zijn thuis.
Vergeet alles wat we tot nu toe schreven over mooie eilandjes, we hebben hem gevonden, de mooiste! Geen idee of het lukt, maar je zou eens even via onze positie moeten inzoomen en een kijkje nemen. Vanmorgen voeren we de laatste mijlen op de motor op een spiegelgladde zee. We vingen een giga tonijn (12,5 kg) en kregen hem aan boord. Daarna moesten we de pas door.
Ik was nog vergeten te vertellen hoe het met het diesel tanken in Nuku Hiva was afgelopen. Om 8:00 uur waren wij de tweede boot in de rij. Het was spannend tanken, want we moesten ankeren en dan met de achterkant naar de kade toe. Willem hielp ons met het aanpakken van de lijnen. Door de enorme deining kwam er veel spanning op de achterlijnen, maar het ging gelukkig goed. Vlak nadat we weg waren, kwam het grote bevoorradingsschip, de Aranui III, aan de kade liggen (alle winkels weer goed gevuld!), waardoor aan de kade tanken niet meer mogelijk was die dag. Wat een mazzel hadden wij. De andere bootjes hebben bijna allemaal diesel gehaald met jerrycans (voor ons niet echt een optie, want we hebben ca. 400 liter getankt…) of gewacht tot de volgende dag.
We kunnen tot nu toe de hele tijd zeilen en dat is lekker. Tangaroa moest het hele stuk motoren en dat kost enorm veel kostbare diesel. Vannacht ging het niet hard zo'n 4-5 kn maar vandaag ging het mooi 7-8. De zee is vriendelijk en het is mooi weer, erg warm. We proberen maandagmorgen aan te komen bij de pas van Raroia en dan is het wachten op "slack" water.
We zitten weer op volle zee, op weg naar de Tuamotu eilanden. Het eerste eiland/atol waar we op mikken is Raroia. Het is ongeveer drie dagen varen. We hebben genoten van de Markiezen en zullen het missen, behalve de muggen en nono's (steekvliegjes) en het slechte drinkwater. Adam was na 1 paardenmiddel opgeknapt van zijn buikgriep, maar na het drinken van ongeveer een liter lokaal water, begon het weer van voren af aan. Helaas was Mees ook slachtoffer en die kunnen we geen paardenmiddel toedienen. Hij is gelukkig aan de beterende hand inmiddels.
Het is misschien de fles Bourdeax die we net gedronken hebben. Of de werkelijk fantastisch bereidde entrecote. Of het waren Mees en Pieter die aan de kant met de lokale kindjes met een piepklein geitje speelden. Of Holair die ons voor morgenavond bij hem thuis uitnodigde om te komen eten. Ik weet niet precies wat het is, maar het is hier dus echt geniaal.
Vanochtend zijn we naar de Vaipo waterval gewandeld. We vertrekken om 7:00 uur om zoveel mogelijk buiten de heetste uren van de dag te wandelen. Gelukkig is de wandeling grotendeels door bos en dus in de schaduw, maar het is vochtig, waardoor het toch heel warm is. We vragen van tevoren altijd bij mensen die er al geweest zijn, hoe ver en hoe zwaar het is, om in te schatten of het te doen is met twee kleine kindjes. Helaas geven de enthousiaste verhalen van andere mensen niet altijd een realistisch beeld.
Eind oktober 2010 komen we als alles volgens plan gaat aan in Nieuw Zeeland. Hier wachten we 5 maanden, zodat het cycloonseizoen overwaait in de Pacific. Daarna zullen we weer terug richting evenaar varen om de reis af te maken.
In Nieuw Zeeland willen we een huisje huren, zodat Mees naar school kan, Pieter naar de peuterspeelzaal en wij tijd hebben voor de boot en om het leven in het land te ontdekken. Hiervoor zoeken we informatie of contacten. We twijfelen nog een beetje waar we precies heen willen, omdat we niet zo goed weten wat het leukst is. We willen of naar Whangarei, of naar Opua of naar Auckland.
Heeft iemand informatie of een contact voor ons die we zouden kunnen gebruiken om daar een lekker plekje te vinden om tijdelijk te settlen? Mail dan aub naar info(apestaart)elenaopreis.nl.
Alvast hartelijk dank!
16-05-2010
Verkouden in de tropen
Van Hiva Oa varen we een nacht door naar Nuku Hiva. De jongens zijn allebei ziek. Ze hebben tijdens een lift met locals, waarbij een meisje heel hard hoestte, een heftige verkoudheid opgepikt. Flinke koorts, keelpijn, snotneus en hoesten. Een nachtje wachtlopen is dus geen probleem, want we zijn toch de hele nacht met de koortsige zielige mannetjes bezig. De koorts is inmiddels gelukkig over, maar de snotneuzen nog niet.
